23 Ocak 2021 Son güncelleme saati 10:47 GMT شنبه 04 بهمن 1399
18 Kasım 2020 15:59
Bekir Coşkun -Yorum Kayıp Mahalle
FHA- Ekim ayında vefat eden Türk basının efsane kalemi Bekir Coşkun'un anısına "Kayıp Mahalle" yazısı yeniden yayımlandı. Coşkun'un yazısı, Türkiye'de kutuplaşmanın geldiği boyutu gözler önüne seriyor...

FHA- Türk basınının usta ismi, Sözcü yazarı Bekir Coşkun geçtiğimiz Ekim ayında hayata gözlerini yumdu. Akciğer kanseri tedavisi gören 75 yaşındaydı.

Sözcü Gazetesi, vefatının üzerinden bir ay geçen Bekir Coşkun'un "Kayıp Mahalle" yazısını onun anısına tekrar yayınladı. Coşkun'un yazısı, Türkiye'deki kutuplaşmanın geldiği boyutu gözler önüne seriyor.

İşte o yazı;

Kimi zaman sokağa girdiğimdeki o yemek kokusu gelir burnuma…

İçime çekerim…

Hangi evde pişerse pişsin, birazdan kapı çalınır, bacım kapıyı açar, ufak kız “Annem gönderdi” diyerek uzatırdı tabağı…

Sofralarımız öyle yakındı…

Babam mahallenin bütün çocuklarını tanırdı…

 O sert adam gülümser, başlarını okşar, selam gönderirdi babalarına…

Babam arkadaşlarımı sevdiği için gururlanırdım… Mahallenin bütün çocukları sanki babamındı… 

Birisi düşüp dizini kanatsa, birisi hastalansa, birisi sınıfta kalsa, tüm mahallenin anneleri çat kapı koşardı… Şefkatlerimiz öyle yakındı…

Bir cenaze olduğunda mahallede…

Hiçbir evde radyo çalmazdı… Müzik sesi duyulur, ayıp olur komşuya, acısı varsa paylaşılırdı hangi evde olursa olsun, tüm mahalle yas tutardı…

 Şehrin caddesinden bir cenaze geçtiğinde, Arap, Kürt, Sünni, Alevi, sağcı, solcu, sarhoş, ayık, inanan, inanmayan…
Esnaf kapının önüne çıkar, gücü olanlar koşup bir ucundan tutup da tabutu, dualar farklı olsa da uğurlarlardı…

Acılarımız öyle yakındı…

Ne yaptınız böyle… Çocukları vuracak kadar…

Annelerin elinden yavrularını alacak kadar…

Babaları hücrelere kapatacak kadar…

Ölümlerden sevinecek kadar…

Cenazeleri yuhalayacak kadar…

Kendi askerimizi düşman, kendi aydınımızı hain, kendi yaşamlarımızı haram görecek kadar…

Nasıl yaptınız?…

Düşman bunu yapamazdı…

Terör, PKK, IŞİD, yabancı parmağı falan diyorsun ama, bizim sevgimiz, saygımız, ortak duygularımız, kimsenin yıkamayacağı kadardı…

Bunu yapsa yapsa ancak biz yapardık… Yüreklerimizdeki duyguları yıkmak için, ancak onun kadar güçlü bir şeye ihtiyaç vardı…

İşte; “Din, iman, Allah, peygamber, Kuran” diye diye yaptınız bunu…

Hâlâ o camlardan güzel yemek kokuları gelir burnuma… Barışa aç, güvene aç, şefkate aç, huzura aç, gülümsemeye aç, sevince aç, burnumu çeke çeke giderim… Bir viraneye döndü mahalle… Nefret bu kadar mı yakındı?..